یه زائر غریبی که از بقیع گذشته
یه گوشه ی دلش رو مدینه جا گذاشته
می گفت که دیر رسیده درا رو بسته بودند
دلای زائراشو بازم شکسته بودند
میگن شبا مدینه یه پارچه شور و نوره
اما فقط یه گوشش همیشه سوت و کوره
اگر چه خاک بی بی صحن و حرم نداره
اما حریم امن دلای بی قراره
می گن یه نور عاشق یه گوشه تو مدینه
می ره کنار خاک یاس کبود می شینه
یا زهرا(س)