معنای لغوی فتنه
فتنه مصدر عربی از ماده ی فتن است در لغت به معنای در آتش انداختن و گداختن سیم و زر جهت آزمایش و جدا ساختن مواد خالص آن از ناخالصی هاست.
معنای فتنه در منابع دینی
در منابع اسلامی به معانی آزمایش گناه عذاب گمراهی کفران و ناسپاسی و اختلاف و فریفتن استفاده شده است.
فتنه از دیدگاه قرآن کریم
در قرآن کریم کلمه ی فتنه با بیست شکل نوشتاری مختلف استفاده و شصت بار تکرار شده است و کمتر از یک چهارم آن به طور مشخص معنای آزمایش را دارد. گاه فتنه به معنای آزمایش و گاه به معنای اسباب آزمایش بکار رفته است. قرآن کریم سه چیز را فتنه و وسیله ی آزمایش معرفی می کند:
اموال و فرزندان و شر و خیر
در آیات متعددی فتنه به معنای آزمایش به کار رفته است. همچنین از فتنه به معنای شرک به خدا به معنای بلا و مصیبت دنیوی به معنای عذاب و اسباب عذاب اخروی و به معنای اغفال تفرقه افکنی و ایجاد نفاق نام برده شده است. در معانی اخیر فتنه عوامل فتنه گر از منظر قرآن عبارتند از :
۱-شیطان
۲-منافقین
۳-بدعت گذاران
۴-شبهه انگیزان
۵-ستم گران
قرآن کریم در مورد فتنه گران هشدار داده و نحوه ی بر خورد با ایشان را در محور های زیر تبیین می کند.
۱-اخطار قرآن بر فساد انگیزی فتنه
۲-فتنه ی شدید تر و بزرگ تر از قتل
۳-مبارزه با فتنه تا از بین بردن آن