گروهی از حکما درباره ی امر مهمی سخن میگفتند. و بزرگمهر که بزرگشان بود خاموش بود و حرفی نمی زد.
به او گفتند : چرا خاموشی؟
گفت: من مانند طبیبانم و طبیب دارو ندهد جز به مریض. من هم وقتی دیدم حرف شما درست است سخن نگفتم!
چو کاری بی فضول من بر آید مرا در وی سخن گفتن نشاید
وگر بینم که نابینا و چاه است اگر خاموش بنشینم گناه است