غم مخور، ايّام هجران رو به پايان مى رود اين خمـــارى از سر ما مــــى گساران مى رود
پــــرده را از روى ماه خويش، بالا مى زند غمزه را سر مى دهد، غم از دل و جان مى رود
بلبل انـــدر شاخسار گل هويدا مى شود زاغ بـــا صـــد شرمســـارى از گلستان مى رود
محفل از نــــور رخ او نورافشان مى شود هر چـــه غيـــر از ذكــر يار، از ياد رندان مى رود
ابرها از نـور خـورشيد رخش پنهان شوند پــــرده از رخســــار آن سرو خـــرامان مى رود
وعده ديــدار نزديك است، ياران مژده باد روز وصلش مـــــى رسد، ايّام هجران مى رود