بسم الله الرحمن الرحیم
قُلْ أَي شي ءٍ أَكْبرُ شهَدَةًقُلِ اللَّهُشهِيدُ بَيْني وَ بَيْنَكُمْوَ أُوحِي إِلي هَذَا الْقُرْءَانُ لأُنذِرَكُم بِهِ وَ مَن بَلَغَأَ ئنَّكُمْ لَتَشهَدُونَ أَنَّ مَعَ اللَّهِ ءَالِهَةً أُخْرَيقُل لا أَشهَدُقُلْ إِنَّمَا هُوَ إِلَهٌ وَحِدٌ وَ إِنَّني بَرِي ءٌ ممَّا تُشرِكُونَ (19) الَّذِينَ ءَاتَيْنَهُمُ الْكِتَب يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمُالَّذِينَ خَسِرُوا أَنفُسهُمْ فَهُمْ لا يُؤْمِنُونَ (20)
ترجمه آيات
(به اين كفار ) بگو : چه چيزي در شهادت بزرگتراست ( تا من او را براي شما گواه بر رسالت خود بياورم ؟ ) بگو خداي تعالي گواه بين من و شما است ، و اين قرآن به من وحي شده كه شما و هر كه را كه اين قرآن به گوشش بخورد انذار كرده ، هشدار دهم آيا ( با چنين گواهي بزرگ ) باز هم شما شهادت مي دهيد كه با خداي تعالي خدايان ديگري هست ؟ بگو من كه چنين شهادتي نمي دهم ، بگو حق مطلب همين است كه او معبودي است يگانه و به درستي كه من از هر چه كه شما شريك خدايش پنداشته ايد بيزارم ( 19) .
آنانكه ما كتابشان داديم رسول الله را مي شناسند همانطوري كه فرزندان خود را مي شناسند ، و كساني كه به نفس خود زيان كرده اند ايمان نمي آورند ( 20 ) .
تدبر کوتاه در آیات
اين آيات احتجاج مي كند بر مساله وحدانيت خداي تعالي از راه وحي.