حجت الاسلام والمسلین حسین انصاریان در نوشتاری علائم پذیرش توبه از سوی پروردگار را شرح داده است. نوشتار وی را در ادامه می خوانید.
«خداوند در آیات فراوانی به گناهکاران و کسانى که به نفس خود ستم کردهاند و آن را در معرض معصیت قرار دادهاند، توصیه میکند که، توبه کرده و رابطه بین خود و خدا را اصلاح کنند و خداوند همه گناهان ایشان را میبخشد، قرآن مجید مى فرماید: کسانى که توبه کردند و به اصلاح کارهاى فاسد خود پرداختند و آن چه را کتمان کرده بودند بیان کنند. در این صورت توبه آن ها را مى پذیرم و من بسیار عذرپذیر و قبول کننده توبه و مهربانم.
چه کسى در وفاى به عهد راستگوتر از خداوند است؟ قرآن مجید وعده داده که خداوند توبه را از بندگانش مى پذیرد. بنابراین گناهکارى که به گناه خود اعتراف کرده و از آن پشیمان بوده و عزم جدّى بر ترک گناه و جبران آن را از حق النّاس و حق اللَّه دارد، باید به قبولى توبه خویش و رحمت خداوند، امیدوار باشد. پس از انجام توبه هیچ حالت انتظاری برای قبولی توبه نیست.
منبه:حوزه نیوز
امام علی (ع) میفرماید: به هرکس که چهار چیز اعطا شد، از چهار چیز محروم نمیشود: هرکس دعا کند از اجابتش محروم نمیگردد، هرکس توبه نمود، از قبولی آن محروم نشود، هرکس استغفار کرد، از بخشش آن محروم نمی گردد و هرکس شکر کند از افزون شدن محروم نخواهد شد.
راه های علم به پذیرش توبه
از چند روش انسان مى تواند تا حدودى دریابد که توبه او مورد پذیرش قرار گرفته است یا نه:
الف) احساس آرامش خاصى که پس از دعا و توبه به انسان دست مى دهد یا احساس سبکى از گناهان و آلودگى ها.
ب ) انسان هر مقدار که از گناهان خود پشیمان شده و با تضرع و التجاى بیشتر، خدا را بخواند، توبه او مقبول تر است. بنابراین میزان انقلاب روحى انسان در حال استغفار نیز مى تواند بهعنوان یک علامتى به کار آید.
ج ) میزان اعتماد به وعده هاى خیر الهى، قابلیت و عنایات خداوند را زیاد میکند. پس هر اندازه خدا باورى، توکل و اعتماد به وعده هاى او را در خود افزایش دادیم، مى توانیم بیشتر امیدوار باشیم که ما را پذیرفته است.
د ) هر مقدار که آثار واقعى توبه در اعمال و رفتارهای ما بیشتر مشخص گردد. یعنى رغبت کمترى به گناه و ارادهی راسخ ترى در اطاعت پروردگار یابیم، نشان مى دهد که توبه ما، توبه واقعى ترى بود و به همین نسبت، مقبول تر واقع گردیده است.
حضرت امام خمینی(ره) مى فرمودند: اگر بعد از ماه مبارک رمضان، تغییرى در حالات خود یافتید به همان نسبت وارد ضیافت خداوند شده اید، ولى اگر دگرگونى در شما پدید نیامد، از آن بى بهره ماندید. نکته مهمى که باید مورد توجه قرار گیرد این است که، آیا ما توانسته ایم همه شرایط لازم توبه را محقق سازیم؟ آیا حلاوت و شیرینى گناه از جان ما به طور کامل بیرون رفته است؟ این مسئلهای است که ما را همیشه در حال خوف و رجا نگه مى دارد؛ هم امیدوار به لطف و رحمت الهى باشیم؛ هم خوف و واهمه از این که مبادا برخى از شرایط توبه را محقق نساخته باشیم.»